Başlangıç

Yazdığım tüm kelimeleri saklardım lise yıllarında. Onlarla oynar, onlarla hayal kurar ama kimsenin önüne çıkarmazdım. Kelimeler hayatıma yardımcı olduklarında fark ettim, kendimi yazarak ifade ettiğimde elde edebildiklerimi. İlk mektubumu anne ve babama matematik defterinden koparılmış dört yaprakla verdim. Hayatımın seyrini değiştireceğimi, verdiğim kararları ve yapacaklarımı anlattım onlara. Onlarda basamak oldular önümde ve bana hayatımı verdiler.
Kelimelerin gücünü bu şekilde keşfettim. Kelimelerimi ilk kez birileri için kareli kağıda arkadaşımın tükenmez kalemi ile yazdım. Bir kere kelimelerimin bakirliği bozulmuştu ve sonrası geldi. Kimse için kurmadığım cümleleri hayalimde yaratıp kalıplara soktuğum adamlar için kurdum. Bir masal yaratıp, kağıda döktüm, o çok sevdiğim kitaplardaki duyguları kopya ettim, sonra onlara kendim inandım, onları inandırdım. Kağıtların üzerinde kurmaca ergen aşklar yaşadım.
Cümleleri kendim için kurmayı bıraktığım için artık onları istemediğimi çok sonra fark ettim. Kalemler, kağıtlar bir tarafa atıldı. Her geri dönüş denemesi bir depresyonla sonuçlandı. En sonunda vazgeçtim geri dönmekten, başkalarının kurduğu dünyaları kendimin saydım ve tüm kıskançlığımla onlara sarıldım.

Tek başıma ayakta durmama bu kadar az kalmışken, verdiğim tüm emekleri, ailemin bana verdiği "hayatı" bu kadar hor kullanırken, bir yerden başlamayı her gece düşünüp her sabah ertesi güne başlangıçları ertelerken mutfak masasına oturmuş bunları yazıyorum.

Çok önemli bir başlangıç nedenim bile yok, Az önce arkadaşımın baktığı fal, sabahın köründe uzun süredir çıkmadığım tartıda gördüğüm çift haneli sayı, her ertelemenin verdiği karın ağrısı dışında.

Sonuç iyi olur mu?

Bilmem.